زنی ز ژرفنای زندگی

ز ژرفنای زندگی

کنون گُذر کُنَد زنی

چو زُهره ای ز برزنی

زنی که رنگِ هستی ست وُ زمزمه ست را

صدا بزن

باغ های معلق

میانِ تُندبارِ ناگهان بوران

که سرما دوزخ افروزد ز دهلیزی به دهلیز

و تن ریزد همه برگ

نه بامِ خانه ای پیدا وُ پنهان برزن وُ در

چشمه ی عشق

ای که گذر می کنی از کوی ما

گوشه ی چشمی نکنی سوی ما

وه که جدایی وُ جفا جابرَند

آمدنت جاذب وِ جادوی ما